sonsuz kere sonsuz...

Tue, 18 Mar 2008 23:29:00 +0200

bu bir "nuri iyem" tablosu. kendisi kadınları pek bir çirkin ve ablak yüzlü çizer.

kadınlar kendini çizseydi hiç çirkin kadın tablosu olmazdı cihanda:P

.. ( devamı )

Mon, 10 Mar 2008 23:08:00 +0200

valla okuduğum kitaplardan bi zevk almıyorum. napcam bilmem. pek bi beğenmezükçü oldum.

şu ara cihan aktaş okuyorum "seni dinleyen biri" kitabın adı... bence kitabın adı "okurken inleyen biri" olmalıymış:))

.. ( devamı )

Mon, 10 Mar 2008 22:54:00 +0200

yüzündeki izler neyi anlatır
adanmışlık, üzgünlük, incinmişlik. gideceği yerden ziyade yapacağı yolculuğa kapılmış bir yolcu yüzü.
hiç bir şey yaşamamış gibi ilgisiz
birazdan yıkılacakmış gibi ağır.
kısaltılmış cümleler, uzamış düşünceler.

bir bulutu gözlerinden ayıran neydi
bir sabahı ellerinden.

aşık mı? değilim elhamdülillah:)
sadece aynaya bakıp dedim bunları. sonu biraz narsistce kabul ediyorum. zaten ey ayna! sana da canım sıkılınca bakmıyor muyum?

.. ( devamı )

Fri, 07 Mar 2008 16:35:00 +0200

Bir çocuğun yastığına

Koyup başını,

Bir kuş sürüsü örtse üstünü

Ve tembihlese kuşlar;

“iki gözünde iki kanat takılı

çırp onları”

Bir kafese doldur

Boş sözlerini,

Bir kuşun üstüne bir “amin” bırak

Ağlamalar semaya akarak büyür

Sema “hüvelbaki”lere tutunarak

Şimdi göçmeni ol kahkahaların,

Büyüt damlalarda sırlarını..

Wed, 13 Feb 2008 21:46:00 +0200

aşk;

sabah evden çıkarken sırtınıza geçirdiğiniz gri bir ceket gibi kolayca çıkarılıp fırlatılmaz. Anneniz gibi siz nazlanınca müsamaha gösterip nazınızı çekmez. Bir kasetin A–1 şarkısı gibi dinleyip ağladıktan sonra “stop” düğmesine basılıp durdurulmaz aşk. Aşk hep başa sarar kendini. Saçları iki belik değildir aşkın; alabildiğine uzun ve dağınıktır ve tarak geçmeyecek kadar da gürdür. Okşamaya gelmez, dolaşıklığı açılsın istemez, pasaklı bir kız çocuğu gibi ayaklarınızın altında gezinir durur. Bir çubuk makarnayı bile çatalına dolayamayan biri onun saçlarını taramaya nasıl talip olabilir?

sonsuz

.. ( devamı )

Mon, 11 Feb 2008 18:02:00 +0200

Islak şehir sokaklarını en çok sana benzediği için severim. Böyle zamanlarda her birinin kör ve dilsiz olduğunu düşündüğüm sokaklar, bir anda hüzne açılır. Açılan her sokak bir taşın altında yahut bir mazgalın kenarında, bir duvarın dibinde “keder” i de emzirir. İşte bu yüzdendir ki, hüzün sokaklarında fazla gezinmek kedere sobelenmek demektir. Oysa sen de bilirsin ki “keder” değil sadece “hüzün” peygamberîdir.

Kentin taşan ve taşarak saklayan kalabalığında senin adımlarına adımlarımı uydurmaya çalışırken, “azlığın zafiyet, çokluğun kuvvet” olduğunu düşünmek daha kolay olur. Seninle Tur dağında buluştuğumuz konuşmalarda, İbrahimî çağrılara “lebbeyk” dediğimizde ve mülteci kamplarına bir dilim ekmek gibi fırlatılmış bir “söz”e dokunduğumuzda; bir nehir gibi toprağın basamaklarını koşarak inerim.

Bir çığlık gibi yüzümde patlayan gülüşlere aldırmam. Ve bir ağ gibi kımıldayan şehrin, oynak ışıklarına takılmam. Sen benim tekilliğimin bitişi, çoğulluğumun başlangıcısın.

Sun, 13 Jan 2008 14:32:00 +0200

"bir katreyiz şu alemde

dilde derya olmuşuz.."

erzurumlu ibrahim hakkı hz.

.. ( devamı )

Thu, 10 Jan 2008 23:09:00 +0200

asımın nesli hakkında;

mehmet akifin asım dediği biri vardır aslında. bu genç köse imamın oğludur. çanakkale savaşı nedeniyle avrupa daki tahsilini yarım bırakmış bir gazidir. akifin hem şahsiyeti hem de bilgi ve irfanı ile sevdiği bir gençtir. çünkü o hem fiziki açıdan hasmının hakkından gelecek kadar kuvvetli hem de ruhu ince ve duyguludur. akif onun sohbetini ganimet bilmektedir. yani akifin idealindeki gençtir. bir taraftan da duruşuyla, zulme isyanıyla, vakar ve hayasıyla kendi seciyesini gördüğü gençtir.

Asım'in nesli... diyordum ya...nesilmiş gerçek:
işte çiğnetmedi namusunu, çignetmiyecek.
Şüheda gövdesi, bir baksana dağlar, taşlar...
O, rüku olmasa, dünyada eğilmez başlar,

.. ( devamı )

Sun, 06 Jan 2008 19:03:00 +0200

konaklardaki anlatıcalardan bahsetmek istiyorum biraz;

eskiden istanbula gelen köylü memmed amcalar bir iş bulup yerleştikten sonra hemşerilerini gözetmek ve onları istanbulda bir arada tutmak adına bu tür eski konaklara yerleştirirlermiş. her odada misal bir aile yatar. wc banyo mutfak ortak kullanılır, çocuklar sırayla leğenlerde yıkanır, yemekler beraber yenir vs.

bu tür yorucu günlerin gecesinde en yaşlı olan kişi etrafına genci yaşlısı, çoluğu çocuğu ile bir halkayı toplar, ve başlar anlatmaya: zülfikardan, hz alinin cenklerinden, kerbelada yiten sürmeli kuzulardan velhasıl eski yeni, gerçek düş pek çok şeyi kurgulayarak anlatır. burda amaç kentin gece insanı yutan parlak ışıklarına ve türlü kötü alışkanlıklarına köyden yeni gelmiş çocukları kaptırmamak, onları bir arada tutmak, hikayeler aracılığı ile iyilikten erdemden doğruluktan bahsederek bir nevi önlem almaktır...

gerçi maalesef bir yere kadar başarılı olabilmişlerdir. sonra şehrin .. ( devamı )

Sun, 06 Jan 2008 16:53:00 +0200

menekşeli mektup ve mustafa kutlu....

kitabı yeni bitirdim. elimdeki iki hikaye kitabında farklı düşler peşine takılıp gitmekti amacım. lakin biri beni yarı yolda koydu, yada ben onu bilemiyorum. nazan bekiroğlunun cam ırmağı taş gemi kitabını "oflaya püfleye" alıyorum elime ben bitirine kadar nazan hanım üstüne üç kitap çıkarıırsa şaşmayacağım doğrusu...

ne diyordum diğer hikaye kitabı "menekşeli mektup" iki günde bitti. bana yazarın anlatım tarzı, eski hikaye anlatıcılarını anımsattı. hani eskiden tv olmadığı zamanlarda köy odalarında yahut büyük şehirlerin eski konaklarında -kırsaldan gelip kiracı olarak yerleşen ve sülalecek yaşayan çoğu işçi ve kabzımal olan doğulu insanların yaşadığı konaklar- hikaye anlatan adamlar... hani bir türlü bitmez masal, her soruya anlatıcı bir cevap verir, akıcı bir uslupla anlattığı için etrafını insanlar bir çember gibi sarar... iste onlar gibi anlatıyor mustafa kutlu. o anlatırken kendimi böyle bir çemberin bir ferdi gibi hissediyorum....

nazan bekiroğlu edebi açıdan zirvede tabiki. edebiyatın ağdası dile yapışınca okumak da haliyle zorlaşıyor. sanırım ara ara okumak lazım "cam ırmağı taş gemiyi"...

bu yüzden yandaki "ne okuyorum" kısmında bir kitap değişirken bir kitap hep sabit kalıcak sanırım....

sonsuz.